tag:blogger.com,1999:blog-242502062011-04-22T00:56:25.710+04:30banimajidyhttp://www.blogger.com/profile/16829881902047250207noreply@blogger.comBlogger21100tag:blogger.com,1999:blog-24250206.post-1142601605968947972006-03-17T16:47:00.000+03:302006-03-17T17:33:34.096+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3248/2509/1600/001.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3248/2509/320/001.jpg" border="0" /></a><br />برای تهیه نسخه کاغذی این کتاب می توانید با آدرس زیر تماس بگیرید:<br />نشر فرهنگ ایلیا<br />رشت-خیابان شریعتی-شماره 280تلفاکس01312220908<br /><br />farhangilia@yahoo.com<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24250206-114260160596894797?l=banimajidy1.blogspot.com' alt='' /></div>banimajidyhttp://www.blogger.com/profile/16829881902047250207noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24250206.post-1142600703563512522006-03-17T16:32:00.000+03:302006-03-17T16:35:03.586+03:30قرائت دوم من ، تويي<br /><br />شعرهاي <br /><br />منصور بني مجيدي<br /><br /><br />هديه به روح والاي برادرم : <br />مهندس چنگيز بني مجيدي<br />و به پدر زحمت كشم : اروج<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />فهرست <br /><br />6 /كاراكتر<br />7 / !عقده هاي آدم<br />8 /ترجمه ي حال <br />9 /چه چيزي فرزندان خود،...<br />10 /حسرت <br />11 /دور باطل <br />12 / !فقط بخاطر تو<br />13 /قفسه هاي نفس <br />14 / !هفت شهر عشق<br />15 / !فلسفه<br />16 / !تصادف<br />17 /ابرهاي سرگردان <br />18 /قحطسالي <br />19 / !خفقان<br />20 /بد وارث <br />21 /المثني <br />22 /تقويم <br />23 /از چاله تا چاه <br />24 /آغازي بيهوده <br />25 /به چندين قرائت <br />26 /پا به پاي شعر<br />27 /تاريخ <br />28 /تاسف <br />29 /شغاد<br />30 / ?!چاه ترديد<br />31 /هي هيوهاي هاي من <br />32 / !حكمت تموچين<br />33 / !من ، متهم مي كنم<br />34 /با ريزش بهمن <br />35 / !جسد زميني ام<br />36 /ثبت با سند برابر نيست <br />37 /خاطرات تلخ <br />38 / !شاعر، كمي پيامبر است<br />39 /چشم روشني <br />40 /در قمار عشق <br />41 /آخرين تير تركش <br />42 /بي مدح و ممدوح <br />43 /سرود پرچم <br />44 /ته مانده هاي خيال <br />45 /پژواك يك صدا<br />46 /غريب وطن <br />47 /يلداي پير<br />48 / !تصادف با گاري<br />49 /در چمدان آقابزرگ <br />50 /تعبير يك خواب <br />51 /موضوع، بود و نبود ما، نيست <br />52 /آروزي محال <br />53 /در آرزوي بهبودي شب <br />54 /فرياد بي صدا<br />55 /تو را دوست مي دارم <br />56 /اعداد را نمي شناسيد<br />57 /هذيان خنده <br />58 /توبه ي نصوح <br />59 /دريغ از يك خنده ي ناب <br />60 /غصه هاي پرقصه <br />61 /مسافري از آن سوي كعبه <br />62 /آواز تيشه <br />63 /اخطار<br />64 / !آري اين چنين بود برادر<br />65 /نگاه نافذ<br />66 /به هواي تو<br />67 /باور<br />68 /گام هاي گم شده <br />69 /با چراغ خاموش <br />70 /انتظار<br />71 /تا انتهاي نفس <br />72 /تراژدي <br />73 / ?!يك تشكر خشك و خالي<br />74 / !علم بهتر است يا ثروت<br />75 /راه هاي بي راه <br />76 /واگويه <br />77 /دلهره ي زندگي <br />78 /عبور از خط قرمز<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> كاراكتر<br /><br /><br />به قلم جا افتاده ات بگو !<br />كه دست از كاغذ كاهي من ، بردارد<br />و گرنه : حرام زاده ام اگر<br />عمري را – كه چيزي از آن نمانده است –<br />به پايش حرام كنم<br />آه از اين سهميه ها ...<br />كم مانده است / همه چيزمان بفروشند<br />وقتي پاي هر نهادي ، پيش مي آيد<br />گزاره هاي غريب ! بكار مي افتند<br />حالا ، چه اجباري باشند چه اختياري<br />-به قلم جا افتاده ات قسم<br />جرئتم بيشتر از اين ها بود<br />اما بگذار به زندگي فعلي خود / ادامه دهيم !؟ ...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />عقده هاي آدم !<br /><br /><br /><br />جايي كه مردمش به پيري نمي رسند<br />حاشا و كلا به دَر مكوب ...<br />كه همه چيز زير آفتاب<br />سايه مي گيرند !<br /><br />- ما ، در سونوگرافي اوليه<br />پسر نشان داديم<br />دختر به دنيا آمدنمان<br />شك كسي بر نيانگيخت<br />زير پوست خود از شادي ، گردو مي شكستيم<br />مثل بچه ي آدم، شكلك در مي آورديم<br />مي خواستيم در مدح زيبائيهاي خود<br />قصيده اي بي نقطه بپردازيم ...<br />يكي آمد و گفت : فردا تحقير مي شويم ...<br />شايد تغيير جنسيت داديم<br />- شما لااقل در شمارش انگشتان<br />اشتباه نكنيد<br />حوُا هم ، آدمش را<br />خود انتخاب ، نكرده بود !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ترجمه ي حال<br /><br /><br /><br />من در جهان شعر<br />تنها گناهم ، سرودن است<br />خون كاغذهاي سپيد و سياه ...<br />به گردن نمي گيرم !<br />شجره ي زبان ِالكنم<br />هنوز از ريشه<br />قوام ، نگرفته است<br />سعي مي كنم<br />در خودم ، به جستجوي محال برخيزم !؟<br />اما ...<br />مردي ، ذهن سپيد كاغذم<br />به زبان غير رسمي خود<br />ترجمه مي كند !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />چه چيزي فرزندان خود مي خورد ؟!<br /><br /><br />يك كرباس كهنه<br />چركين و چروك خورده<br />در چوب رختي متروكه اي<br />خود ، مترسكي ست مخوف<br />كه با نعره هاي باد ِهرجايي<br />شب را ، حوالي مرگ ، كشته است<br /><br />- اينك ، از دايره ي بسته ، سخن مي گويم<br />آنجا كه : سايه ها ، با هم ، همسايه اند !<br />اين زهر خند تازيانه ات را ...<br />حدي نگه دار !<br />- اين شب دمق شده<br />از صبح فسرده ي ما<br />چه كم دارد كه اين مقدار ، بي تابي مي كنيم ؟!<br />وقتي ، بچه هاي خود را ، خورديم<br />مار ماهي ، آخرين شكل ما شد<br />امروز ، خود را<br />دم در ِدروازه اي بسته ايم<br />تا با خيال راحت<br /> كمي علف ، بچريم !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />حسرت <br /><br /><br />در حوالي آتش تر و خشك مي شويم <br />در حوالي آب ...<br />- خواب چشمانم تن مي شويم !<br />كتابهاي دستم لب گشوده <br />با ذهن تهي ... خميازه مي كشند !؟<br />O<br />با فوت وقت <br />چه صفحات شيريني <br />از دست مي دهم !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> دور باطل<br /><br /><br />مرده ها<br />آب زير كاهند<br />توي شستشو ، مكرٌر غلغلك مي گيرند<br />دهان ِمُچاله ، آماده ي بوسه مي كنند !؟<br />به همه كس ، شب بخير مي گويند<br />با لب هاي پر ترانه ، سفر مي كنند<br />مزه ي نفس كشيدن را ...<br />بايد از آنها آموخت<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />” فقط بخاطر تو “ !<br /><br /><br /><br />مي خواهم<br />به بچه هاي زمين<br />- كه آيه هاي روشن من هستند –<br />نام شريف تو را ، بگذارم<br />و در هفت توي كيك تولدت<br />پنهان كنم<br />هنوز يادم هست<br />چقدر ، دوستم مي داشتي<br />شايد : به ياد داري كه من برايت مي مردم<br />از ما كه اينچنين گذشت به نا كامي<br />سوء تفاهم نشود<br />مي خواستم بچه هامان<br />با هم ، دوست باشند<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />قفسه هاي نفس<br /><br /><br /><br />” خون هزاران كتاب نخوانده “<br />به گردن ماست !<br />اين خانه هاي آخرين جدول !<br />فرصتي ست براي دويدن<br />گويا : همه چيز عصرمان<br />عوضي ست<br />ما ، به اندازه ي فرار خودمان<br />نفس راحت ، نمي كشيم !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />هفت شهر عشق !<br /><br /><br />- راه نمي روند راهيان شعر ، منزل به منزل<br />آنها به خاطرات پشت شعر<br />آب و آتش مي پاشند<br />وقتي جزيره ي آدمها<br />جربوزه ي عرض اندام ندارند<br />روح شاعرانه،آنجاحلول مي كندلاي خرسنگهاي ِگران سنگَش<br />اين ، نقطه ي عزيمت شاعر است در وادي طلب<br />كه لب به لب زندگي ...<br />در امواج متلاطم / غوطه مي خورد<br />يعني : همه جا با سوختن همراه است<br />چه پَر ِسيمرغ باشد !<br />چه هدايت هُد هُد<br />كوه قاف ...<br />از گرايش اندامشان<br />بايد شناخت ! ...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />فلسفه !<br /><br /><br /><br />سوار اين كفش پياده ...<br />از روي آتش <br />چه كسي پروانه مي چيند؟!<br />غرق قايق كه مي شوي !<br />اين خانه هاي سوخته <br />با حيرت ، دهان باز مي كنند !<br />تو، سيبي دندان گير نيستي <br />جاذبه ات زير برف مانده است !<br />آنهم پربرف ترين زاويه ي نگاه <br />سر ديوار، دستي به تكلف مي كشي <br />فواره هاي سنگ ...<br />با قمقمه هاي خالي/ تشنگي خواب را<br />فعل ِ وارونه مي زنند<br />روي آسفالت مذاب هم /غبار ماه<br />سنگ بيداري به سينه مي زند!...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />تصادف !<br /><br /><br /><br />ريل ها، قطار قطار<br />قطارها، ايستگاه به ايستگاه <br />سوزن بان بي سوزن بان ...<br />طياره ، اين اسبهاي بادي <br />كجاوه هاي آسماني ...<br /> -كفشم از جنس شلوار جين ...<br /> سوزن بان مي گفت : قطار ((مارمولك )) توقيف شد<br /> - قاطي كرده بيچاره <br /> سوسكها آزادند كرم هاي خاكي همه جا، وول مي خورند<br /> چشماني ، بيدار خوابي مي كشند به دانايي ...<br />O<br /> -و تو<br /> تمام فكرت را بمن بخشيدي !؟<br /> -من آمده بودم ، نصف گناهان كبيره ات ، ببخشم <br /> اما بخاطر گناهان صغيره ات <br />ديگر، مرا نخواهي بخشيد<br />ناخدايان اين كشتي ها، قطار قطار به سنگ مي خورند!؟...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ابرهاي سرگردان <br /><br /><br /><br />اين ابرهاي نه چندان سياه <br />تابع بادهاي هرزه گردند !<br />از آسمان صاف <br />باج خواهي مي كنند<br />چه پشته اي چه توده اي <br />از اين قطار به آن قطار<br />پاي پياده مي روند !<br />وقتي به مرز آشتي مي رسند !<br />دور از خيابان اصلي <br />باران مي بارند!؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />قحط سالي <br /><br /><br /><br />- اين روزها<br />چه كسي با انكار يوسف <br />زليخا خواه تر مي شود!؟<br /> -اين زيبايي صيقل خورده هم <br />رويايي بود كه تعبير شد<br />انگشت هاي بريده زنان <br />هنوز هم <br />بوي گَس تُرنج مي دهند!<br />O<br />-اين زنداني مفلوك ، دست اَش <br />به كدامين گناه ، آلوده بود؟!<br />تكرار چاه و گرگ و پيراهن ِ خونين ، حقيقت دارد يا نه ؟!<br />چه شده است كه برادران ديوانه ، باز هم بجاي غلات <br />بوي ِ پيراهن به كنعان مي برند!؟<br />"آنكه يوسف به زر ناسره بفروخته بود"<br />از آرزوي زليخا آيا خبر نداشت !؟<br />- به گمانم زيبايي پاك تو<br />مرا از اين زندان ابد، نجات مي دهد!...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />خفقان<br /><br /><br /><br />بستگي به آب و هوا دارد<br />وقتي اين پَرهاي گشوده <br />از پرواز بلند<br />بازايستادند<br />پنجره ها هم/ تنگ غروب <br />كنار هم ، خفه خون مي گيرند<br />كوهي بي دامن درٌه اي <br />از نگاه باد تند و تيز/ پياده مي شود<br />ما نيز/ در خلوت ِ يك ترانه<br />مدام اشك مي ريزيم ...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> بد وارث<br /><br /><br /><br /><br />چه روزهايي از پي هم ، عبور كرده اند<br />اين گذرگاه مرگ ...<br />هيچگاه ، خالي از رهگذران مَرد ، نبوده است !<br />اينجا<br />بازار محبٌت ، به رنگ و ريا ، گرم است!<br />مُرده هاي نازنين !<br />بخاطر ارث و ميراث ، براي عزيزان<br />گور به گور مي شوند ...<br /><br />وقتي گنجشكها ...<br />زيرِآب ِپرواز هم ، مي زنند<br />” خروس قُدٌ “ همسايه هم<br />اول شب ،<br />بانگ عزا، سر مي دهد<br />و مرغان هوا ، واگويه مي كنند :<br />آن مرگي كه براي چندمين بار<br />انتحار مي كند!؟<br />جنازه اش ، روي زمين ، مي ماند !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> المثني<br /><br /><br /><br /><br />-نمي خواستم مرده ام را ، همه ببينند<br />با يك شاخه گُل<br />كمي<br />بگو مَگويم شده بود !<br />گُل ، شكسته بسته مي گفت :<br />” دهان بچه ها ، در شكم مادرها ، بسته است “<br />من در كمال وقاحت مي گفتم :<br />” دهان گلها ، بي موقع باز مي شود “<br />باري : بوي خاك مي آمد<br />- با حساب سر انگشتي ، مثالي زدم<br />در نامه اي كه دوستم نداشتي<br />به آزمون و خطا ، افتادم<br />- مي خواستند دهان هر چه مدرسه است ببندند !<br /> من هنوز<br />بند جفتم قيچي نشده بود<br />سگي تنم را مي ليسيد !<br />خوب شد زود بيدار شدم<br />و گرنه<br />اين خواب هاي عوضي<br />مرا ، بد وارث ، مي كُشت !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />تقويم <br /><br /><br /><br />فرش زير پا<br />براي پير كردنت كافي ست <br />يك پارچه <br />نم مي كشي - <br />در اين رطوبت بي انتها ...<br />براي تعطيل شدنت تنها -<br />يك فصل سرد<br />باقيست!...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />از چاله تا چاه <br /><br /><br /><br />از بازخورد ِواگويه اي بلند<br />نيم خيز، برمي خيزي <br />گُسل ها و گُدارهاي معاصر<br />به سختي پشت سر مي گذاري <br />حكم به تاريكي زمين مي دهند!!/ تو در زاويه ي روشن ِ آن مي ايستي<br />و حواس چندگانه ي / خويش جمع مي كني <br />يك مجمر خاكستر/ از جگر ِآتش گرفته ات<br />به باد عطش مي سپاري <br />O<br />چمن زير پايت جِر مي خورَد<br />انگار دوباره <br />از چاله توي چاه مي افتي !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> آغازي بيهوده<br /><br /><br /><br /><br />براي چند سال علافي<br />خود را به خدا سپرده ام<br />ديگران ، از روي سر مشق ِنفسهام<br />خطوط ِبر جسته مي نويسند ...<br />اين خوشه هاي كهنه ي انگور<br />يا برگهاي درشت انجير<br />نمي دانم چه نسبتي با من دارند !؟<br />نيم قرن از آن روزهاي سخت مي گذرد<br />هر روز خود را مفت خرج مي كنم<br />تنها ، پياپي لب مي گزم<br />بي آنكه به گونه اي بوسه اي بزنم !<br />براي گريه ام محدوديتي نيست<br />خنده را براي خود قدغن كرده ام<br />چون بادهاي سرگردان<br />به بام خود<br />آشفته مي وزم<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />به چندين قرائت<br /><br /><br /><br /><br />قرائت دوم از من / تو هستي !<br />بي فوتِ وقت<br />مراد از من بگير !<br />كسي تابوتِ مرگم<br />مَته به خشخاش ، مي گذارد<br />به چندين قرائت ديگر<br />پخش مي شوم امروز و فردا<br />در غروبي كه زمان ، كش مي آيد<br />بايد به روي پنجه / به گور ، رفت !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> پا به پاي شعر<br /><br /><br /><br /><br />آنكه به اتفاق شعر<br />انتظار مي كشد<br />به زبان مادري اش<br />هرگز ، چيزي نمي نويسد !<br />همبازي بزرگش را<br />جايي به ياد مي آورد<br />كه بر لبه ي چاقو<br />تكيه كرده است<br />به دستِ افليج<br />نان مي گيرد و بلوف مي زند :<br />كه امروز ، گرگهاي كليشه اي<br />در لباس ِبرٌه اند !؟<br />” اين “ تمامي درد است<br />كه جا به جا مي شود همه جا !<br />و آن باباي عليل هم<br />تنها<br />با ” پاشنه ي دست “<br />انگشت<br />روي غبار آينه كشيده است !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> تاريخ<br /><br /><br /><br /><br />كوروش ، عادلتر از داريوش كبير !؟<br />و داريوش ، ظالم تر از خشايار ، بود ...<br />انوشيروان عادل !<br />بويي از عدالت نبرده بود<br />و مزدك و ماني<br />وزر و وبال گردن من هستند<br />گناه آسيابان مَرو هم<br />نه كشتن يزدگرد سوم<br />بَل : دزديدن ميراث فرهنگي من است !<br />اينك ، از آن همه عظمت !؟<br />تنها ، گربه اي باقي مانده است<br />به شماره ي ثبتي : يك مليون و شش صد و-<br />چهل و هشت هزار و صد و نود و پنج<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> تاسف<br /><br /><br /><br /><br />........ چهار گوشه ي زمين<br />از تخت افتاده است<br />آسمان ، بر سَر ِستاره ها<br />تخم تاريكي ، مي پاشد !؟<br />كار انسان ، پر كردن چاله ها نيست فقط<br />سياه چاله ها ، در راه است<br />سنگ ِتمام / سنگ ِمزار شاعر است<br />آنهم وقتي كه : شعرش ، شيهه مي كشد ...<br />- اگر در گستره ي خود ، گندم مي كاشتي<br />امروز ...<br />به گدايي نان ، نمي افتادي !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> شُغاد<br /><br /><br /><br /><br />آنكه سايه ي برادرش<br />با تير چند شعبه ، مي زَند<br />امروز<br />نه از جنس قابيل است<br />و نه<br />قابليت هابيل را دارد<br />بلكه : راستش را اگر بخواهيد ...<br />- اينكه اصلاً فرزند آدم نيست !؟<br />تازه ، اگر هم باشد<br />خواهران تني و نا تني اش<br />حاضر نيستند به خاطر برادر و نا برادري اشان<br />ديگر ، دامن دامن كه سهل است<br />قطره قطره هم<br />اشك بريزند !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> چاه ترديد !؟<br /><br /><br /><br /><br />احساس مي كني احساست مرده است<br />ظاهراً ، فرصت هجرت از خود<br />از دست داده اي<br />سر پيري ، معركه گيري ...<br />- عشق ، ورزيدني ست<br />نه چيدني !<br />- دوست نه چندان عزيزم !<br />چاره ي ترديد هايت ، امروز<br />ته چاهِ يقين است !؟<br />يك دانه ي حساب شده هم<br />نتيجه مي دهد<br />اين طبع دست آموز تو<br />گاو پيشاني سپيد شده است<br />وقتي جوان بودي<br />راه خانه ، گم مي كردي<br />اكنون كه پير شدي<br />خيلي دير ، به خانه مي رسي ! ...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> هِي هِيو هاي ِهاي ِمن<br /><br /><br /><br /><br />شاعر جماعت ، زود مي ميرد !<br />اين يك قرارداد ِيك طرفه است<br />اما ، بوي گند نمي دهد – مثل بعضي ها –<br />اين سكته هاي خودماني<br />تحتِ پوشش ِزندگي ، صورت مي گيرد !<br />زبان بازي / چاره ي كار نيست<br />ما ، اشتباه كرديم<br />سايت خودمان ، گشوديم<br />همه ي اينها را :<br />يك شبان قديمي<br />به موسي ، گفت !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> حكمت تموچين !<br /><br /><br /><br /><br />از صفحات كهنه ي تاريخ<br />كاملاً پاك مي شوي<br />با گلايه هاي گِل آلودت<br />كجايي كه دستت بگيرند به جهنم !؟<br />نه آن درختي كه از ريشه افتاده باشي<br />بي كوچ زاغي و كلاغي<br />بي كارناوال جَهاز ِعروسي<br />گندم از جو شدنت برگشته است امروز ...<br />- مي روم جلد چندم تو را بخوانم<br />با حواسي<br />كه پَرتِ آبم !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> من ، متهم مي كنم !<br /><br /><br /><br />زشت و زيبا شدنت ، كافي ست شايد هم كافي نيست !؟<br />همين جا ، بمان !<br />من ، رو در روي تو<br />از ” خود “ معذورم چيزي بگويم<br />چفت دهانم ، باز بسته است<br />زمين<br />لاي چرخم ، چوب مي گذارد<br /><br />- از وقتي كه : ” اينجا “ جنايت كليد خورد !<br />نه در دارم نه پنجره<br />كولاك هم ، بَد مَصب !<br />بشدت كولاك مي كند !<br />” اين “ تهديدي ست كه مدام مرا ، به باج خواهي از خود<br />متهم مي كند !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />با ريزش بهمن <br /><br /><br /><br /><br />با نشاني به روشناي نور!<br />به سردي و سپيدي برف <br />تن مي سپارد گُل يخ ...<br />O<br />بهار نارنج همسايه <br />زير بار مضاعفش <br />خم شده است امسال <br />سبدهاي شفاف ميوه <br />به رنگ و بوي پاييزاند!؟<br />و دي و بهمن هايي كه سراسر<br />ريششان در گرو ِروزهاي يخي ست <br />و ياقوت چشمان ِ ارديبهشت <br />آب مي كنند!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />جسد زميني ام !<br /><br /><br /><br />من ، هزار توي پُر نيرنگ توام <br />به هنگام كه :<br />به ناچار، مجبور به عشق ورزيدني !<br />من ، جانوري ، حيله ورز، نبوده ام <br />شكارگري كمين گير، نيستم <br />ناگزير به دروغ گفتن شده ام <br />آزمند ِطعمه اي بزرگ گشته ام <br />آسمان ، ناراستم مي كند<br />و حشرات <br />وزوزكنان <br />قيقاج مي روند از كنارم <br />به سمت حقيقت هايي كه :<br />تاريك مي نگرند !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ثبت با سند برابر نيست <br /><br /><br /><br />ششدانگ اين زمين <br />به نام ِ كسي كنيد<br />كه خالص و بي ريا/ ديوانه باشد !؟<br />شب ...<br />البته ، اين فاصله ها را<br />ديوار مي كِشد<br /> در خستگي جاده ها<br />بر درگاه ِ آب و نان <br />آتشي مي گيرانَد !<br />و حكم مي راند به تمام ِ سياهي ها<br />با سواره هايي كه :<br /> پياده تر از خويشند!؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />خاطرات تلخ<br /><br /><br /><br />نمي دانم چرا به گاه پيري <br />دلقك ، شده ام ؟!<br />كودكي هام <br />بچه نبودم كه بازي كنم <br />نَفَسَم ، زير كارهاي سخت ...<br />بند مي آمد<br />تنها، اين خاطراتم <br />تا پاسي از حقيقت/ دروغ نيست<br />ناگفتني هاي زيادي گفته ام <br />براي رويتِ روز و شب <br />چوب خط، نمي كشيدم <br />با يك دو گام ِ عوضي <br />قافيه و رديف ، پاك ، باخته ام <br />حتا در فواصل اين درد<br />نگاه خيسم ، اكنون <br />بر تن كاغذ، خميازه مي كشد !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />شاعر، كمي پيامبر است !<br /><br /><br /><br />شعر تو ...<br />معادله ي يك حضور است <br />آن بيگانه اي كه :<br />با رنجي عظيم <br />به چشم هاي خيره ات <br />زل مي زند !<br />و در چشم هاي اسفندياري ات !<br />رويين تن ، مي شود !<br />اين ، بلاييست كه انشاالله<br />به خير گذشت <br />اما<br />يك مُشت ، علامت ِ پنهان <br />پيش چشم داشت ...<br />و با خود زمزمه مي كرد:<br />پيامبران هنوز هم <br />از دل ِ كوير<br />برمي خيزند!؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />چشم روشني <br /><br /><br /><br />آنكه آتش انتقام ، فرو بلعيد<br />براي هميشه ، تن به پرهيزگاري نمي سپارد!؟<br />چشم و دلت ، روشن كن !<br />در پي اين سايه ي بي آفتاب <br />تا به كي ، پاي پياده ، رهسپار مي گردي ؟!<br />مي داني كه خداوند، فارغ از ستايش بندگان مي زييد !<br />اين يك آزمايش الهي ست <br />كه نهرهاي جاري <br />از فراز صخره هاي زمين <br />شتاب مي گيرند !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />در قمار عشق <br /><br /><br /><br />من ، مطيع اوامر عشقم <br />اما، سرنوشت اوديپي ام <br />با آه و ناله اي شرمگين/ سَر نمي رود<br />از آن قماش آدمها هم نيستم <br />كه اين طلاهاي يغمايي <br />تبم را، درمان كنند !<br />O<br />دَر كه از پنجره باز مي شود !<br />باران به بسترم مي پاشد<br />باد، بي چشم و روتر از هميشه <br />چراغ ِخانه ام به بيداد مي كُشد !<br />اين همه ، درديست كه اكنون ، به هواي صدقافله <br />قافيه ي شرط، مي بازم <br />و در كمال وقاحت <br />شرطي دوباره مي بندم !...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />آخرين تير تركش <br /><br /><br /><br />بركُنده ي درختي ، نشسته است <br />بانوي تلخ ِ سنگستان <br />در آغوش غم <br />لم داده است !<br />و شهوت ِ مرگ مي پاشد<br />بي نيازي را<br />چه ارزان <br />بدست مي آيد !!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />بي مدح و ممدوح <br /><br /><br /><br /><br /> ... و لذت همسايگي به هم ريخته است !<br /> اين دروغزن ِ مرمرين ِ من !<br />آن گور ِنگاهت <br /> كه از چنگ خاك رسته بود<br /> آسماني هم نشد !<br /> -هي بر زبان سنگي هجاها مي كوبي !<br /> در هذياني ، ماليخوليايي و وحشي <br /> آخرش ، لابلاي واژه هاي مرده <br /> گام مي زني <br /> اما، خيال نكن <br /> قلم به ستايش تو<br /> تيز مي كنم !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />سرود پرچم <br /><br /><br /><br /><br />با رعشه اي شبانه ...<br />در عطري نمناك <br />از دستي كه صميمانه <br />به همه جا دراز ...<br />ولي از همه جا، كوتاه مي شود !!<br />بگذار، آتش بگيرد<br />اين منم كه سرود ستايش تو را /مي نالم !<br />به آراستگي پرچم كشورم <br />و اين ستاره هايي <br />كه گويا<br />هيچ قيمتي ندارند!؟...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ته مانده هاي خيال <br /><br /><br /><br /><br />اين سنگ واره <br />لاشه ي قديمي ماست (فُسيل )<br />كه دل زمانه <br />در لابه لاي ِ آن <br />بكلٌي ، گنديده است <br />ما، روزي ، روزگاري <br />كودك ِ اساطيري ، تاريخ ِ حماسه بوديم <br />ديو ِهفت خوان <br />يكايك ِ ما را، در شاهنامه ي خود<br />به بندِ بندگي كشيد<br />به همين خاطر<br />زياد رشد نكرديم <br />ولي هنوز هم ، خود را، قهرمانِ بي رقيب مي دانيم <br />و در امتداد خواب و فلز !<br />خود را به آب و آتش مي زنيم <br />طول و عرض هم ، تكرار مي كنيم <br /><br />براي همين است <br />كه از خير تمدن <br />با خيال راحت ، گذشته ايم <br />كه اينچنين ، زير آفتاب عالمتاب <br />تبخير مي شويم <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> پژواك يك صدا<br /> به روح بيژن نجدي<br /><br /><br /><br /><br />دره هاي پر گرگ و پر برف<br />امروز<br />وقتي به هم مي رسند<br />زوزه مي كشند<br />و با عكس صدايشان<br />دل هر كوهي ، مي لرزانند<br /><br />زمين ، اگر صاف باشد<br />باب ميل هيچ پلنگي نيست<br />اما<br />فتح قله هاي بلندِ پُر برف<br />دل و جگر شير مي خواهد شير !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> غريب وطن<br /><br /><br /><br /><br />درختان ، سكوت مي كارند<br />داد و هوار ، درو مي كنند !<br />هم غربتي هامان<br />غريبه ام مي خوانند<br />من ، تا يادم نرفته<br />گذشته اي بر متن كهنه ام<br />جا مانده ام اينجا ، اي دريغ !<br />گر چه ، بار بي شماري از دوش شما ...<br />زمين گذاشته ام<br />اما ، در آتش فاصله ها<br />هر روز و هر شب ، مي سوزم<br />واي از دست ” اين ذهن ِمرگ انديش ِمن ! “<br />دوستان !<br />توقف جايز نيست ...<br />- مرگ مهربانم<br />چرا از من دوري مي كني ؟! ...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> يلداي پير<br /><br /><br /><br />ميان انار و انجير<br />هندوانه ، قسمت مي كنند<br />يلدايِ گيس سپيد<br />پر حرفي مي كند !<br />هزار دايره ي وضعي و انتقالي<br />از مدار تشنگي اش عبور كرده اند ! ...<br />- ميان انسان و عشق ايستاده اي<br />كه بر كتيبه ي يادش ، باد نشسته است<br />آن بادي كه در صفحه اي موزون<br />رنج تو را به آواز بلند مي خواند !<br />دلواپس اشكهاي خود نيستي<br />مي ترسي با لبخند شوخ عكاسي<br />تحقير شوي !<br />- تنها ، ثروت كلان ما<br />نگريستن است<br />چه چيزي ، حواس چند گانه ي يلدا راپرت كرده است<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />تصادف با گاري !<br /><br /><br /><br />از هم اكنون آغاز كن !<br />فردا ، خيلي دير است<br />اگر چه از صفر شروع مي كني<br />اين قصه ي پر غصه را بنويس !<br />با اينكه چهار سمت جغرافيايت مي سوزد ...<br />تو اگر بخواهي ، سطرهاي دلت ، كج نمي روند !<br />اول ، به قامت ” الف با “ خيره مي شوي!<br />و با حيرت تمام از ميان حروف ساير ملل ، مي گذري<br />در حروف حلق ، مكث را حلق آويز مي كني ! و در يرملون قلب به ميم مي شوي<br />در ” گچ پژ “ خودمان ، به بي راهه مي روي ...<br />خود را به ياد مي آوري كه سر در گم قهرمان قصه اي<br />كه راه دبستانت گم كرده اي!؟<br />- تكه هاي سرخ بوق ِبنز و” ماكسيما “<br />از خواب غفلت ، بيدارت مي كند<br />اما ، چه سود ، جسم لاغر و نحيف در فضاي تصادف پخش مي شود<br />- هر روز جهان را ، ساده تر از ديروز مي پنداريم<br />بهار ، فرصت خوبي ست از براي سبز ايستادنت ...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> در چمدان آقا بزرگ<br /><br /><br /><br />زنده به گورم مي كنند ...<br />به بهانه ي سه قطره خون<br />به حكم حاجي آقايِ هدايت<br />كه كودكي شاد نبوده ام<br />در ميانسالي !<br /><br />- سگ ولگردي هم<br />به يادِ تلخون ، از ايران تا پاريس<br />پارس مي كند<br />به گستره ي بوف كور<br />خود كشي ، آغاز مي شود<br />از رود سن ، لُوار ، گارُن<br />عجب ! بي نتيجه است<br />تا خانه ي اجاره اي پاريس<br />با درزهاي پنبه گرفته اش<br />گاز ، گاز ، گاز<br />تا مرز يك مرگ خيلي شيك<br />تا مرز ماندگاري ! ...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />تعبير يك خواب<br /><br /><br /><br />- اين شبها<br />گذار و گُدارهاي روز را ببين<br />چگونه غارت مي كنند !<br />فصلهاي باغ چرخش ِايام<br />نگران تر از :<br />گل و پرنده مي پرند<br />ترس از وزشي نا به هنگام<br />تن سيبهاي پر جاذبه مي لرزند !؟<br />مردابهاي بو گندو ...<br />به سرزمينهاي روشن ، جاري مي شوند<br />قدر مسلم ، همه چيز براي خداست !<br />ديگر ” روز “ از روزنه ها مي گريزد<br />لب برگِ غنچه ها<br />به دوخت و دوز شبانه ، افتاده اند<br />- راوي مي گفت : در خواب و خور گياه و پرنده هم<br />دست برده اند<br />در سوگِ ساكتت سالي گريستيم<br />خوابم شگفت<br />تعبير شد !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />موضوع ، بود و نبود ما ، نيست<br /><br /><br /><br />از هزاران شبكه هاي تنگ و تاريك<br />با درد و دريغ ، عقب مي كشي<br />از آستانه ي درها و ديوارها ، مي گريزي<br />گويي ، هرگز ، نبوده اي ...<br /><br />در اين سبزهاي سرخ<br />شبديزها ، خسته مي چرند !<br />خسته تر از چارچوب پرده اي عتيقه<br />تكه ابري در اين بوم<br />آماده ي گريستن است<br />آنكه : ” در لطافت طبعش خلاف نيست “<br />در برابر شعله هاي آتش هم<br />خم نمي شود !<br />از هزاران شبكه هاي تنگ و تاريك<br />عقب مي كشيم<br />گويي ، هرگز نبوده ايم !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />آرزوي محال<br /><br /><br /><br />همه چيزش<br />به پژمردگي خنده ي لهيده اش بود !<br />روي لبهايش ، بي قراري مي كرد<br />كه نيمه شب ، حلقه بر در مي كوفت<br />از آبهاي سرد پنهان برآمده ...<br />از بخت بد ، اين بار ، بي ملاحظه<br />لاله ي سرخ جوانيش<br />پيش چشم همه مي سوخت !<br />رنگ نشاط داشت يا نداشت<br />- بهانه اش چه بود !<br />- مي گفت : طبق مقررات نمي خنديم<br />- چند فصل آنطرفتر<br />دود غم ، تا عمق ادراكش ، پيش رفته بود !<br />و با خود مي گفت : شمعها ، لابد از دو سر مي سوزند<br />اين هم ، بهانه اش بود !<br />بدست اين سالهاي طاعوني ...<br />كه لنگر انداخته است<br />به چله نشيني همه ي ما ...<br />اين روزهاي سياه و خاكستري<br />به اين سادگي<br />روشن نمي شوند !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> در آرزوي بهبودي شب<br /><br /><br />من با خود فريبي<br />به خود باوري رسيده ام<br />خوشبخت آنكسي ست كه خود را ، خوشبخت احساس مي كند<br />دوستاني هستند<br />كه رنج هامان بي حساب ، پاس مي دارند<br />گر چه بوي طاعون چندين بار<br />از بيخ گوشمان گذشته است<br />صد شكر ، كه دردمان بي درمان نيست !؟<br /><br />من و تو<br />از واقعيت موهوم ، خسته شده ايم<br />- اين چه وهمي ست كه دلگيرمان كرده است ؟!<br />بايد سيگاري روشن كنيم<br />كه من از دود و خاكسترش ، نفرت دارم<br />با كبريت يا فندك ، فرقي نمي كند<br />آتش ، آتش است<br />به خواب ديدم كه شب<br />از شكوفه هاي سرخ و سبز<br />پر شده است خانه ام<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />فرياد بي صدا<br /><br /><br /><br />صداي ناله ي تو<br />كمين كدام جنگل را<br />آشفته مي كند؟!<br />صداي باران و بادِ ((تو))<br />دل كجاي زمين را<br />مي لرزاند<br />تو در كدامين سمت ((انسان ))<br />پناه گرفته اي؟!<br />شرابه هاي ِ رودت <br />از كدام سرچشمه <br />شاخه شاخه ، راه دوسويه مي روند<br />تو خشت نگران كدام ديواري ؟!<br />((اينجا هواي تازه <br />چه زود پير مي شود))؟!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />تو را دوست مي دارم <br /><br /><br /><br />تو را دوست مي داشتم <br />من تو را هيچ وقت كم نمي خواستم <br />كم نمي آوردم !<br />تويي كه سطر به سطر حرفهايم پوشيده اي !<br />بوسيده اي !<br />و روي بعضي واژه هايم <br />پرچم سفيد كشيده اي <br /> ((آن وقت كه جهان هنوز به دنيا نيامده بود)) !<br />من تو را دوست مي داشتم <br />من در ايمن ترين كنج آغوشت <br />جاي مي گرفتم <br />تو اكنون دوستان جديدي <br />برايم كنار گذاشته اي <br />و چشمم را به متن وسيع جهان <br />باز كرده اي <br />اي كتابهاي خفته در قفسه ي سينه ام!...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />اعداد را نمي شناسيد<br /><br /><br /><br />هرآنچه كاشته ايد !<br />هرآنچه مي كاريد !<br />به وقت خرمَنِتان باد درو كرده ايد !<br />باد درو مي كنيد !<br />((بيهوده مِس خويش مي فرساييد))<br />مشت به سندان مي كوبيد<br />دندان به دندان مي خاييد<br />((اعداد را نمي شناسيد)) چون كفِ دستتان <br />روزنه هاي تنفس حروف را<br />در بستر واژه ها مي بنديد !<br />به دست گيره هاي ِ دنيا، هيچ اعتماد نمي كنيد !<br />لااقل مِيَ ام نمي دهيد؟!<br />تا در حواس پنج گانه ي جهان <br />براي هميشه اتان <br />گيج و گول بمانم !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />هذيان خنده <br /><br />در طرح هر خنده اي <br />ترفندي از شكل خود مي بيني !<br />كافيست تو لب بگشايي <br />واژگان تهي ، بخاطر تو<br />بارور مي شوند !<br />به تماميت خنده ها احترام مي گذاري <br />((پشت ِ ابروي ِ هيچ خنده اي را برنمي داري )) !<br />تمام اشيا<br />هنگام خنديدنِ تو<br />زاده مي شوند !<br />وطرحي ((فرانو)) از تو مي گيرند<br />تا خود را<br />به تكه پاره هاي ناجور ِشب !<br />بخيه زنند ...<br /><br />شاعري را مي شناسي <br />كه سالها پيش <br />لابه لاي مجموعه ي شعرهايش <br />دق كرد و مُرد !<br />((عروسانِ كم سن و سالي كه به عقد دامادهاي دير سال درآمدند))<br />حالا، نمي دانم از كجاي انديشه ات روييده ام <br />كه اين چنين ، هذيان مي گويم <br />و تو<br />با كدام دهان پر از كلمات ، خميازه مي كشي ؟!<br />آخر چه مي شود كرد؟!<br />ديري ست ... ((سكوت ، ميان دهان هامان <br />پل بسته ست ))... !<br /><br /><br />توبه ي نصوح <br /><br /><br /><br />با چراغ سبز خدا<br />به دل هاي نگران <br />زنگ مي زني !<br />ورق هاي بازي <br />با قواعدي ديگر<br />عوض مي شوند<br />دريچه اي به آسمان <br />باز مي كني <br />مي خواهي با كارت ِ عاريتي <br />چند صفحه ي سپيد<br />آواز ِغمگين ِ خود<br />بخواني <br />كسي پشتِ خط، ندا مي دهد:<br />((خدا در دسترس ِ تو نيست ))؟!<br />سيم كارتت <br />ديري ست ... سوخته است !...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />دريغ از يك خنده ي ناب<br /><br /><br /><br />زمين خنده هاي خود را<br />از ما، دريغ مي كند<br />اكنون ، به خاطر كدام خاطره <br />غش مي كني ؟!<br />پس مي افتي؟!<br />شايد: هوايِ دم كرده ات <br />نفس چاق مي كند !<br />خوب است بداني : بوسه هايي كه به مقصد نرسيده اند<br />بر لبانِ غريبه هايِ شهر<br />مدام ، پرسه مي زنند<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />غُصه هاي پرقِصه<br /><br /><br /><br /><br /> چشمان نگرانت / هنوز هم ، به وسعت غصه هاي عالم <br />باد كرده اند !<br />ديگر، صحبت هيچ آرزويي نيست !<br />فهرست غصه هامان <br />از كاسه يِ قصه هامان ، سر ريزشده است !<br />يك قلب لرزان و يك حنجره ي تب دار<br />طاقت ((اين همه )) شورچشمي ، ندارند؟!<br />از مغز و استخوان گرفته تا همه چيزمان <br />اسير شب زنده داريهاي ماست !<br />شبهايي كه سرشار از بي خوابيِ- <br />خيابان هاي لختند !<br />O<br />ديري ست ... شادي هامان را<br />كنار يك جام كهنه اي / جاگذاشته ايم<br />امروز، انگار چيزي ، در گلوي اطاقمان ، گير كرده است!<br /><br /><br /><br />آقا ! تو را خدا! اين ايستگاه خالي را-<br />براي هفت پشتمان ، راحت بگذاريد!<br />خيلي دلم مي خواهد / شانه هاي كم طاقتم را<br />به مقصدِ پايان ِ خط ترك كنيد!...<br /><br /><br /><br /><br /><br />مسافري از آن سوي كعبه <br /><br /><br /><br />ساعت رفتن و آمدنت را، مدام تكرار مي كني <br />چاقويِ تيز، قربانيهاي زبان بسته <br />بعلاوه يك جلادِ متوسط القامة<br />همه چيز براي حاجي شدن فراهم است <br />تنها سوغاتي يادت نرود !!<br />نگاهت را، مِن بعد، خيلي مرتب كن !<br />خانه ي خدا، خانه ي اميد است ، حُرمت دارد<br />ميان تو با خدا، هنوز ((يك دنيا)) فاصله است !!<br />ظاهرا، اوضاع جهانت ، توپ و توپ است <br />اما چه فايده ؟!...<br />فرصتِ هم جواري ات را، سال به سال <br />حرام مي كني !<br />بهتر است از خود سفر كني به سرزمينهايِ دور و دور<br />ديگر: كروكي نماز و روزه ات <br />بدست تصادف ،<br />مسپار!...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />آواز تيشه<br /><br /><br /><br /> -امروز، من از خود مي پرسم : شيرين ِجان ِ تو<br />از تيشه ي كدام فرهاد، قد مي كشد؟!<br /> -يكي از بيستون دست تكان مي دهد<br />رگ گردنت ، حكايت از مكالمه اي تند دارد !<br />با خسرو ! نمي دانم ! شايد - با پيرزنِ عجوزه !<br />O<br />امروز، من هم ، بقدر نياز، از خود، خاليم !<br />يقين دارم ، از جنس نام ((تو)) بوده ام فرهاد يا شيرين ؟!<br />نمي دانم : فرقي نمي كند !<br />O<br />ديرگاهي ست ... قندهاي ساييده ات / آب مي كشند<br />روبان ِ دخترانت ، به سرانگشتِ باد، مي دهند!<br />بگو !من ، آخر، كجاي تاريخ ((تو)) ايستاده ام اي عشق!!<br />((اين )) راز سربه مُهر/پيشاني نوشت چه كسي ست ؟!<br />من و تو، سالهاست ... در كابوسهاي عاشقانه امان <br />در حاشيه ي بيستونهاي خود / مي پوسيم !<br />خورشيدمان ديگر/ رنگ به چهره ندارد ... <br />باري : جاده اي كه از ((تو)) خالي باشد/دره است !...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />اخطار<br /><br /><br /><br />گوش و هوشمان ، به تو نفروخته اند<br />تا به ميل خود !<br />چاق و لاغرشان كني !!<br />ترازويت را، ميزان كن !<br />بگذار گلويت <br />از فروبردن يك لقمه <br />يا جرعه اي ، بازنمانَد !!<br />بوي گناه ...<br />از قامت گياهت! جاريست <br />به يقين مي داني :<br />كه زمين به دنبال گودال خويش است <br />دير يا زود<br />تماميت ما را<br />با چشم حريص و گرسنه اش <br />مي بلعد! ...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />((آري اين چنين بود برادر! ))<br /><br />خيلي تلخ است / شاعر بودن ، شاعر زيستن !<br />خيلي تلخ است ، شاعر زمانه اي باشي ، كه شعرهاي كودكي ات - <br />به پيش چشم /به تاراج خزان رود !<br />زندگي با مرگت آغاز و -<br />آزمايش شود !<br />O<br />خواهش مي كنم : بگذاريد برايتان آواز غريب ((قو)) نخوانم !<br />ولي ، من ديگر / چمدانهاي هيچ مسافري ، بدوش نمي كشم !!<br />اما تو !نمي دانم ... شايد: ...<br />خجالت خوب چيزيست !<br />چه كسي تابه اكنون،سَرو زلفِ تورا،به شانه مي كشيد !<br />O<br />چشمان خسته ات در شكاف كدام در، جامانده است ؟!<br />تو، به هذيان كدامين راز من ، گرفتار شده اي؟!<br />مثال من : گول كدام علامت گنگ ، خورده اي ؟!<br /><br />اي دو نيمه ي يك سيب من !<br />تا به كي سر به هوايم مي روي ؟!<br />مگر نمي داني : به جاي خالي تو<br />مرا، به در و ديوار شهر<br />وصله پينه مي كنند !<br />باري : اين حكايتي ست كهنه <br />كه در دست هاي نيمه مرده ي ((من و تو))<br />سالهاست ...<br />خاك مي خورد!...<br /><br /><br /><br /><br /><br />نگاهِ نافذ<br /><br /><br /><br /><br /> ... تو، رگ و ريشه در سرو كاشمر داري <br />من ، شاخ و برگ درخت تبريزي ...<br />با يك نگاه گرم و نافذ<br /> صفحات كتاب چشمم را<br />به دلخواه خويش <br />مي نويسي !<br />مي خواني !<br />ورق مي زني !...<br />و فصل فصل ِ خيالِ گذشته را<br />چراغ راه آينده ام مي كني .<br />و من ...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />به هواي تو<br /><br /><br /><br />ردٌ قبيله ات را كه مي گيري <br />در كوره راهِ گندم و نمك <br />گم نمي شوي <br />اين سوگند بي ترديد توست !<br />من هم <br />به هواي تو<br />در حجم پوكِ هر بادي <br />به هيچ سمتي <br />نخواهم وزيد !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />باور<br /><br /><br /><br />سراغت را از پشت پرده هاي اَمن نمي گيرم <br />شنيده ام كه ديشب ، تا سپيده دم <br />از خنده هاي بي هوا و تلخ !<br />كش مي آمدي !<br />اكنون <br />حرفهاي بودارم را<br />بوسيده ، كنار مي گذارم <br />و از نصفه نيمه هاي خود<br />برايت ، نامه اي مي نويسم <br />ديگر، باورم شده است <br />كه هيچ دستي <br />بسادگي <br />توان شكفتن گُلي چون تُرا<br />ندارد؟!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />گام هاي گم شده <br /><br /><br /><br />- هرگز<br />هيچ شبي از خواب تو<br />دور نبوده ام <br />ردٌ زخم چهره ام <br />گواه اين آتش است <br />من در دست هاي باد<br />ويران نمي شوم <br />با اين وصف <br />ديگر هيچ اميدي به مرگ طبيعي ندارم !<br />گور خود را بي خود مي كنم !<br />از راوي شنيده ام :<br />گامهاي گم شده در راهند<br />ستاره هاي خسته <br />چشم بسته <br />غيب نمي گويند!...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />با چراغ خاموش<br /><br /><br /><br />آينه ي قدي <br />براي قامت تو<br />پيراهن مي شود<br />-با چراغ خاموش <br />به سراغت مي آيد<br />و تو در تاريكي <br />به دنبال حرفهاي ناگفته ات <br />مي گردي <br />O<br />رفتگر پاييزي باد را<br />پس مي زني <br />و به زبانِ گنگِ چتر<br />باران مي شوي <br />و در سرزمين خواب و خيال <br />خواب هاي آشفته مي باري !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />انتظار<br /><br /><br /><br />مي آيد<br />آينه و انارت را قُرُق مي كند !<br />در خلوت ميله هاي قفس <br />زنداني ، براي خود مي سازد<br />و در حسرت ...<br />لحظه هاي مرگ را<br />به انتظار مي نشيند<br />تا شايد: گره از شانه هاي خيس جاده <br />بگشايد<br />مردي كه ((تركش هاي عشق ))<br />هنوز هم ،<br />تركش نكرده اند؟!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />تا انتهاي نفس <br /><br /><br /><br />در انتهاي ساعت <br />كوكت مي كنند!...<br />عقربه هايت در صفحه ي خيال <br />وارونه مي گردند<br />از تو<br />دست برنمي دارند<br />تيك تاكت را مي گيرند<br />تاك تيكي سوارت مي كنند !<br />يك دور كامل <br />به دَور خود، مي چرخي <br />و براي هميشه <br />گيج مي روي !...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> تراژدي<br /><br /><br /><br /><br />من ، با بدبختي ، وجب به وجب اين خاك لعنتي ، گشته ام<br />من،خوشبختي را،موبه موي سياه وسپيدش،رنگ وبويي،نديده ام<br />و اكنونم كه سر به آستانه ي پنجاه است<br />زمان ، در ساعت شني ام ، همچنان گير كرده است !<br /> <br />اينجا ، صاحبخانه را بايد كشت يا حداقل بايد محاكمه كرد !؟<br />كه سهراب هنوز رستم نشده بود ، دايي اش گم گشت !<br />و تهمينه و رودابه ، علي رغم سودابه ي پُر مَكر<br />در سوگ سياوشان و ...<br />طول و عرض شاهنامه را ، خون گريستند<br /> <br />زندگي مجالي اندك بود<br />وقتي من و تو هم ...<br />در ديروز و امروزت قدم مي زنيم !<br />بدبختي اين است كه تنها يك راه وجود دارد<br />و آن هم ، تنها ، به مرگ حادثه اي ” تراژيك “<br />ختم نمي شود !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> يك تشكر خشك و خالي !؟<br /><br /><br /><br /><br />بر پيشاني ام مهر مستي ...<br />زياد اهلش نيستم<br />محتسب مي داند<br />سايه ي سنگين يك عقاب<br />هميشه ، گنجشك دلم<br />تعقيب مي كند<br /><br />آتش از تن تشنگي بر مي خيزد<br />من ، بقدر كافي دلداده ام ...<br />واپسين مجالم<br />جز با روزه ي سكوت ، همراه نيست<br />زخم زبان نه زخم دندان<br />از زخم مرگ و زندان،برایم عميق تر است ...<br />من ، در هواي آزادِ شما !<br />به گمانم<br />همان غول بي شاخ و دُمَم<br />كه به حكمِ عالي مقام<br />خفه خون نمي گيرم !<br />بخاطر همه چيز ِشما ، ممنونم !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> علم بهتر است يا ثروت !<br /><br /><br /><br />آن مرد<br />با اين همه بضاعت مضاعف اش<br />نم ، پس نمي دهد !<br />تنها بلد است بگويد :<br />” اين چه طرز حرف زدن است “<br />وقتي كفن مفت باشد<br />در جا مي ميرد<br />او<br />يگانه خدايي را مي شناسد<br />كه مخلوق خود اوست !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> راه هاي بي راه <br /><br /><br /><br />راه ها ... هنوز<br />به بن بست كامل ، نرسيده اند<br />باقي راه<br />سر در لاك مي كنند – سر در لاك كرده اند –<br />در كوچه پس كوچه هاي غريبه اش ...<br />اين راه گُم كرده گان !<br />حافظه ي تاريخي ندارند<br />كه خود آينه اي گرانسنگ باشند !<br />قصدشان البته<br />قصيده گفتن نيست<br />- مدح بي مدح –<br />سنگهايي در حوصله دارند !<br />نصف گناهشان ، خدا<br />به سلامي مي بخشد<br />- تو هم قصه خودت كُوك مي كني<br />و گرنه :<br />خودت را<br />به آن راه مي زدي !<br />به راه هايي كه هنوز هم<br />لبريز تهي بودن اند ! ...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> واگويه<br /><br /><br /><br /> با خود زياد حرف نزن !<br />پيرمرد جانش را بي دريغ ، پس مي داد<br />متهم به ديوانگي مي شوي !<br />كدام چار پايي / به كله ات لگد زده است ؟!<br />اين زخم چهره / يادگار كدامين دست شكسته است ؟!<br />دستمالي كه مي بندي به جبهه ي سرت<br />با لكه هاي سرخ و سياه خون<br />بور مي شوي !<br /> اين خودكار مشكي هم<br />خون كثيف مي ريزد<br />روي كاغذ كاهي ام<br />و جاده هاي امروزين كتاب<br />در تقاطع هم ، مي لولند !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> دلهره ي زندگي<br /><br /><br /><br />در التهاب سيم هاي تلگراف<br />و پرس و جوي قطع و وصل برق<br />تيركها ، زبان رمز ، تعبير مي كنند<br />وقت گرانسنگ ، عجب عمق غريبي داشت<br />در اين سيم هاي قديم<br />وقتي بين دو گوش ” مورس “ ، شعله مي كشيد<br />جهان مطلوب ، به زلزله مي افتاد ...<br /><br />امروز ، با خود فاجعه ، بازي مي كنيم<br />پيامبران ، پيام خود ، بي سيم ، مي گزاردند<br />جهان دلشوره ي بزرگ شدن و نشنيدن ندارد !<br />انگار دهكده ي كوچكي ست<br />با سابقه ي ميل به خراب !<br />و زندگي ، قصه ي طولاني ست كه بشر<br />بي نشان و بي آدرس<br />در به در ، به دنبالش مي گردد<br />ديواري كه اين همه بالا آورده اند<br />با كمترين ” ريشتر “ ، ويران مي شود<br />تمرين اين بازي<br />تمام زندگي را<br />در ما كشت !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br />عبور از خط قرمز<br /><br /><br /><br /> -وگرنه مي زد به سيم آخر<br />شايد هم ، برق رهگذران ، او را، مي گرفت ...<br />تا ديروز، توي ِ نئون <br />كسي ، انتظار خاموشي اش ، نمي كشيد!<br /><br /> اين گلايه هاي الكي ، بازيِ زباني اوست <br />كه يك وجب هم از رويش <br />روغن ، بيخ پيدا كرده است<br />فتيله ي چشم ، پائين بكش !<br />با اين چراغ چشمك زنِ معيوب <br />سر چارراه استقامت !<br />بي گمان ، گير مي افتي !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />از منصور بني مجيدي منتشر شده است :<br /><br />1381دهسرا بهاري از خاكستر پاييز<br />1383فرهنگ ايليا بانوي باد شبنامه پخش مي كند<br />1383فرهنگ ايليا ديگر نمي توانم شاعر بمانم<br />1383فرهنگ ايليا سهم من هميشه دلتنگي ست<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />My second recite is you<br /><br /><br /><br />Mansoor Banimajidi<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24250206-114260070356351252?l=banimajidy1.blogspot.com' alt='' /></div>banimajidyhttp://www.blogger.com/profile/16829881902047250207noreply@blogger.com0